Hoe de diagnose mijn leven veranderde
Achteraf gezien was ik al 17 jaar depressief. Ik was chaotisch maar heel erg teruggetrokken en alles wat ik deed mislukte en het ergste was dat ik niet wist dat ik daar wat aan kon doen. Ik voelde mij machteloos. Ik was diep ongelukkig maar dat was normaal voor mij; sterker nog ik dacht dat iedereen zich zo voelde. Ik vroeg me altijd af hoe iedereen sociaal kon blijven op feestjes of dingen voor elkaar kreeg zoals studeren. Ik dacht dat ik gewoon harder moest proberen. En dat ging dus niet. En daarna lag ik al maanden in bed met de gordijnen dicht.
Mijn manier van omgaan met problemen was dissocieren en vermijden. Het was erger geworden. Nu probeerde ik mijn hele leven en de wereld te vermijden. Totdat mijn tante vroeg of het niet zinvol was om een keer naar de psycholoog te gaan. Ik had niets te verliezen.
Op mijn 34ste ging ik voor het eerst naar een psycholoog. Zij stelde vast dat ik al een tijdje depressief was en diagnosticeerde mij met ADHD van het onoplettende type. Wat we ook wel ADD noemen. Ik kreeg een antidepressiva: Venlafaxine en methylfenidaat voor de ADHD van de psychiater. De medicijnen sloegen aan. Ik kreeg meer ruimte in mijn hoofd om te denken en een beetje meer durf om te kijken naar de toekomst.
Mijn omgeving had nu meer begrip voor mij. Het was dus niet dat ik gewoon lui was maar het was de ADHD. Wat ervoor zorgde dat ik meer steun ervaarde. Eindelijk begrip. Het was bevrijdend.
Maar wat het meest waardevolle wat de diagnoses mij hebben gegeven is een richting geven waar ik kennis en inspirerende voorbeelden kon vinden. Alles waar van ik dacht dat het mij kon helpen zocht ik op internet. Ik keek wat ik kon vinden over ADHD en depressie, las meer dan 100 boeken en werd fan van motivational speakers. Ik ging opzoek naar mijn herstel. Ik wilde zo graag normaal worden. (zo noemde ik dat toen)
Ik werd geïnspireerd door fantastische sprekers zoals Les Brown, ik begon langzaam te voelen dat ik wat te bieden had. Daarbij kreeg ik steeds beter inzicht in mijn gedrag. En ik dacht: Wat wil ik later worden?
De keuze was snel gemaakt: Ik zag publiek vol ontzag kijken naar de spreker, applaudisseren met tranen in hun ogen. Ik wilde ook applaus, ik wilde ook dat mensen vol ontzag naar mij zouden kijken. Ik wil ook respect en liefde. Als ik een goede spreker wordt gaat dat vast lukken.
Mijn diagnose gaf mij begrip van mijn omgeving, zelfkennis en inspiratie. Dus meer rust om in te gedijen, begrip voor mezelf en een manier om met mezelf om te gaan en nog belangrijker: een doel om naar te werken. Zo begon een zeer introverte, verlegen jongen met faalangst aan zijn weg .